نجمن صنفی کارگاهی را با عنوان امنیت اقتصادی و امنیت شغلی روزنامه نگاران برگزار می‌کند.

اساتید میهمان این کارگاه دکترفرشاد مومنی و اقای ایزدخواه هستند که هر در زمینه اقتصاد و مسائل صنفی روزنامه نگاران متخصص هستند.

این کارگاه به درد دانشجویان و روزنامه نگاران عزیز میخورد.

برای ثبت نام تلفن بزنید جا بگیرید

زمانش هم پنجشنبه این هفته است.

ناهار هم میدهند

ساعت 9:30 تا 13

مکان سالن اجتماعات انجمن

شماره تماس هاي انجمن:88954796-88956365

روزنامه نگاری صلح و جنگ در بوته بررسی کارشناسان قرار گرفت و انصافا کارگاه خوبی شد. امیدوارم که برای شرکت کنندگانش هم مفید بوده باشد. متن کامل کارگاه را یکجوری، یکجایی منشر خواهیم کرد (با کمک علی شاکر)، شاید هم خود انجمن کاری کند چون از برآیند کارگاه راضی بودند. ایسنا هم یک گزارش نصفه و نیمه زده است که لینکهایش را میگذارم به علاوه لینک مداد سیاه؛ البته فایل صوتی اش هم به زودی جمع و جور میشود برای دوستانی که دنبالش هستند.

کوتاه در باب روزنامه نگاری صلح
روزنامه‌نگاري صلح به ترويج انسانيت اهميت مي‌دهد
روزنامه‌نگاري صلح مي‌تواند خطاي شناختي و اسطوره‌هاي معيوب را نقض كند
پوشش تصويري اخبار جنگ نيازمند توجه ويژه به گروه‌هاي آسيب‌پذير است

پی نوشت:

 
شعری که در این کارگاه دو بار قرائت شد:

شهیدی که بر خاک می‌خفت
چنین در دلش می‌گفت
اگر فتح این است
که دشمن شکست،
چرا همچنان دشمنی هست؟

شهیدی که در خاک می‌خفت
سرانگشت در خون می‌زد و می‌‌نوشت
دوسه حرف بر سنگ
به امید پیروزی واقعی
نه در جنگ
که بر جنگ!
(مرحوم قیصر امین‌پور)

به این ترتیب به دو هدف می‌توان دست‌یافت. یکی اینکه گروه‌های مختلفی از مخاطبان ما؛ مخاطب پیگیر، علاقه‌مند و بی‌علاقه؛ می‌توانند از گزارش ارائه شده سود ببرند و بسته به سطح اطلاعاتشان یک خبر را بدون اینکه مجبور شوند مرتب لینک‌های کمکی را دنبال کنند یا به دنبال سابقه خبر بروند، بخوانند. از سوی دیگر نویسنده گزارش به سادگی، با تکرار مداوم نکته‌ای که می‌‌خواهد در ذهن مخاطب جا بیاندازد توجه خواننده را به آن جلب می‌کند.

برای نمونه در جریان حمله سال گذشته اسرائیل به نوارغزه و یا در همان دوران جنگ 33 روزه لبنان اختلافاتی بر سر نحوه شروع جنگ بود که با توجه به همین سبک نوشتن خبر، آسوشیتدپرس همواره موضع نزدیک به غرب را در مورد دلیل شروع جنگ را، که با ادعای فلسطینی‌ها و يا لبنانی‌‌ها متفاوت بود، تکرار می‌کرد و این تکرار در تمام اخباری که از این منطقه مخابره می‌شد وجود داشت، و در تمام دوران جنگ نیز پاراگرافی که در مورد دلیل شروع جنگ بود تکرار می‌شد، فقط به مرور زمان در بخش پائین‌تری قرار می‌گرفت. چیزی که نشان می‌دهد این سبک خبری مایه‌هایی از هرم وارونه را نیز با خود دارد.

مدل این سبک به روایت استاد حسین قندی به این صورت است:

مکان برگزاری : میدان ولیعصر،ضلع جنوب شرق میدان، خیابان شقایق، پلاک 30، ساختمان جدید دانشکده خبر انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران

«حمله تروریستی به ایالات متحده در 11 سپتامبر 2001، نشان داد که ما در یک دهکده جهانی شکننده، آسیب‌پذیر و وابسته به یکدیگر زندگی می‌کنیم. این دهکده از رابطه رودروی صمیمانه میان ساکنانش لذت نمی‌برد. ما در یک جهان به طور وسیع رسانه‌ای شده زندگ یمی‌کنیم که که توسط امتیاز انحصاری رسانه‌های دولتی و یا انحصارچندجانبه رسانه‌های تجاری که تصویر ما از دیگران را می‌سازند زندگی می‌کنیم.ترویج کالاها و هویتهای خاص مشغله اصلی سیستم‌های دولتی و تجاری است. این دو سیستم با دوگانه‌کردن، نمایشی‌کردن و اهریمنی کردن آن‌ها در برابر ما به کشمکش‌های جهانی دامن می‌زنند. آیا یک نظام رسانه‌ای جایگزین برای ترویج روزنامه‌نگاری صلح برای فهم بین‌المللی و بین‌فرهنگی وجود دارد؟ این مقاله می‌گوید که روزنامه‌نگاری پاسخگو لاجرم روزنامه‌نگاری صلح است. جایگاه بسیاری از اصول اخلاقی روزنامه‌نگاری در میان روزنامه‌نگاران منفرد بوده است. اما روزنامه‌نگاران منفرد در چارچوب رژیم‌های بین‌المللی، ملی و موسسه‌ای کار می‌کنند؛ در دنیای جهانی شده، اصول اخلاقی روزنامه‌نگاری نه تنها باید به لحاظ حرفه‌ای بحث شود بلکه به صورت موسسه‌ای، ملی و بین‌المللی نیز باید مورد بررسی قرار گیرد.»

-آقا شما یک کشتی سراغ ندارید که سفر دور برود و در راه نزدیکی‌های یک جزیره خوش آب و هوا دچار طوفان شود؟

این روزها گاهی هوای «ای ایران» به سرم می‌زند و آن چند سکانس دوست داشتنی که گروهبان مکوندی، با بازی اکبرعبدی، که نماد حماقت به شمار می‌رود ماهی قرمز کوچک معلم نگون بخت سرود مدرسه که «ای ایران» به بچه‌ها می‌آموزد را برنمی‌تابد و به گوش او سیلی می‌زند؛ خبر در شهر کوچک می‌پیچد و دست آخر مدیر مدرسه، با بازی مرحوم غلامحسین نقشیته، می‌گوید که مساله کتک خوردن اهل فرهنگ از نظامی‌ها، بخوانید اهل حماقت و زور، مساله‌ای حقیقی است و ریشه‌های دیرینه دارد...
از گریه‌های سوزناک گروهبان مکوندی‌ها بر مزار قبصر امین‌پور گرفته تا پیام شفاهی قاضی مشهور به فلانی و فلانی که شماها عجالتا بی‌خیال روزنامه‌نگاری شوید، تا دیوارهای بلندی که میان ما و عمادباقی است، میان ما و سه آذری که این روزها خبرهای خوبی از آن‌ها به گوش نمی‌رسد، از ماهی‌های قرمزی که ممنوع شده‌‌اند از ورود به دانشگاه تا استادانی که[...] همه‌شان نشان می‌دهد داستان سیلی خوردن اهل فرهنگ از نظامی‌ها نه تنها داستان تازه‌ای نیست، بلکه تمام‌شدنی هم نیست!

اطلاعیه‌ای که در یکی از شعب بانک صادرات نصب شده بود:
«آقایان مدیران امور، مدیران عامل بانک‌های صادرات استان‌ها، روسای ادارات کل، سرپرستی‌های استان تهران و سرپرستی شعب مناطق آزاد
با سلام...»
یعنی در تمام این رده‌ها حتی یک مدیر زن نداریم؟