روندگان طریقت ره بلا ورزند
رفیق عشق چه عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

 شناختن عمادالدین باقی کار ساده‌ای نیست. این را پس از سه سال قرابت با این عزیز دوست داشتنی به جرات می‌گویم که بسیاری از کتاب‌های او را خواندم ساعت‌ها پای صحبت‌های نشستم اما دیروز پس از صد و چند روز زندانی در شرایط دشوار، و شکنجه‌های روحی و روانی وقتی روحیه‌اش را می‌بینم و سخنانش را می‌شنوم می‌فهمم که او را نمی‌شناسم.
روزهای اولی که از زندان دوره افشاگری‌های قتل‌ها آزاد شده بود، در یک کلاس تاریخ معاصر ایران در یک موسسه غیردولتی جلساتی را با او داشتیم و همین سبب‌ساز نزدیکی جمع ما با عمادباقی شد. پس از یکی از این کلاس‌ها، مسیر شهرک غرب تا قیطریه را همراه ابوذر و حمید با عماد رفتیم. من راننده بودم و در راه به صحبت‌های عماد گوش می‌دادیم. از رنجی که در زندان بر او رفته بود سخن می‌گفت. رنجی که از درد دیگران در جانش افتاده بود. زندانی‌هایی که به خاطر یک چک صدهزارتومانی سالها در زندان بوده‌اند و به دلیل ناآگاهی از حقوق اولیه خود راهی به بیرون نیافته‌اند، زندانیان سیاسی که به دلیل نبود پیگیری از بیرون از حداقل حقوق انسانی بی‌بهره‌اند و مثال‌های مختلفی که با رنج بسیار از آن‌ها یاد می‌کرد، در همان شب وقتی برخی از این مثال‌ها را بازگو کرد گفت که در فکر راه‌اندازی یک انجمن برای دفاع از حقوق همه زندانیان است چه سیاسی و چه غیر سیاسی.
آن شب با شوری که برق آن در چشمانش پایان‌ناپذیر می‌نمود، گذشت و چندماهی نگذشت که خبر برگزاری مجمع هیات امنای انجمن که طیف متنوعی از چهره‌های سرشناس را در برمی‌گرفت در شهر پیچید.
باور باقی باور قابل ستایشی است، مادر بزرگوارش را در دروان حضور او در زندان دیدیم تعریف می‌کرد که در دوران زندان باقی در آن ملاقات معروف که خانواده‌اش رنج بسیار بردند، مادر عماد شروع به نفرین زندان‌بان می‌کند، و عماد با آن همه شرایط سختی که بر وی رفته است، مادر را از این کار بازمی دارد: از شما انتظار ندارم مادر، اینها فرزندانی چون من در انتظار دارند و معلول شرایطی هستند که مطلوب هیچ‌کس نیست.
این بار که به مرخصی یک ماهه آمد، با وجود همه رنجی که بر او و خانواده‌اش رفته تغییری در اراده مبتنی به باورش ندیدم، با خودم اندیشیدم روزی که این دوره زندانش به پایان رسد، چه ارمغانی برای آن‌ها که دوستش ندارند، به بار خواهد آورد؟

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در یکشنبه سی ام دی 1386 و ساعت 1:25  

... شما وقتی به جامعه عرب در صدر اسلام برگردید، می‌نگرید که یکی از دلایلی که باعث وقوع فاجعه عاشورا شد، فقدان یکی از این چهار عامل است. یعنی جامعه‌ای است که در ان ایمان رخت بربسته، عمل صالح وجود ندارد، تواصی به حق نیست و مردم همدیگر را کنترل نمی‌کنند، تواصی به صبر نیست،‌مردم در برابر زور و قدرت دچار سرخوردگی می‌شوند و صبوری خودشان را از دست می‌دهند. همان مردمی که حسین‌بن‌علی را به کوفه دعوت می‌کنند برای این که ناجی آن‌ها شود و حکومتی را تشکیل دهد، همان مردم وقتی که در برابر زور و سرکوب قرار می‌گیرند، مرعوب، سرخورده و منفعل می‌شوند و عامل سست عنصری و واخوردگی موجب می‌شود که حسین‌بن‌علی در ان شرایط حساس و در اوج خظر در صحرای خشک و بی آب در برابر لشگر جرار تنها بماند، هر چند بعد از این واقعه همان کسانی که امام حسین را دعوت کرده و سپس تنهایش گذاشته بودند، همان مردم پس از آنکه تاوان کردار خوبش را می‌دهند دچار پشیمانی می‌شوند و حرکت‌های انتقام جویانه شدیدی را سامان می‌دهند،‌ اما دیگر دیرشده و زمانی است که پیکر حسین پاره پاره شده.

 
عمادالدین باقی/ مقاله مدل تحقیقی عاشورا با الهام از سوره والعصر/ برگرفته از کتاب: جامعه شناسی قیام امام حسین(ع) و مردم کوفه / نشر نی چاپ دوم 1384/ تهران

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در شنبه بیست و نهم دی 1386 و ساعت 14:17  

پس‌نوشت.

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 و ساعت 1:57  

هله نومید نباشی که ترا یار براند 

 گرت امروز براند نه که فردات بخواند ؟

 در اگر بر تو ببندد، مرو و صبر کن آنجا

 ز پسِ صبر، ترا او به سر صدر نشاند

اینجا

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در شنبه بیست و دوم دی 1386 و ساعت 8:46  

برای هشتاد و سومین روز حبس عمادالدین باقی:

 تو درباره زندگی روزانه من در زندان دقیقا و مشخصات چه می‌دانی؟ هیچ، یا عملا هیچ. بگو ببینم، تو چگونه می‌توانی تاثیر کارهایی را که به تقاضای من انجام می‌دهی، صرف‌نظر از اینکه این تقاضاها به نظر تو چقدر پیش‌پا افتاده و غیر ضروری باشند، ارزیابی کنی؟ تو هیچ راهی برای دانستن این چیزها نداری، مطلقا هیچ نمی‌توانی بدانی کل جریان علیت، علت و معلول، در زندان با [قانون] علیت در زندگی روزمره از اساس متفاوت است، زیرا تمام کنش‌ها احساس‌ها و واکنش‌ها یک عنصر اساسی را کم دارند: آزادی زندگی معمولی، صرف‌نظر از اینکه این آزادی تا چه اندازه نسبی است.

(برگرفته از کتاب: آنتونیوگرامشی، نوشته رناته هالوپ، ترجمه محسن حکیمی، نشر چشمه، ص 236)

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در پنجشنبه سیزدهم دی 1386 و ساعت 14:6  

در هفته‌ای که گذشت دکتر خانیکی در کلاس درس ارتباطات توسعه‌شان در مقطع کارشناسی ارشد ارتباطات، یکی از دانشجویان سابق ارتباطات را که هم‌اکنون در مقطع دکترای ارتباط جمعی در مالزی مشغول اتحصیل هستند را به عنوان میهمان دعوت کرده بودند تا درباره توسعه در مالزی که یکی از بحثهای مطرح در سرفصل‌های کلاس ایشان است صحبت کنند. من هم به عنوان مستمع در کلاس شرکت کردم و نکاتی را از سخنان آقای دکترقاسمی عزیز یادداشت کردم، فکر کنم به درد بقیه هم بخورد:

* پنجاه سال از استقلال مالزی از انگلستان می‌گذرد، بیانیه استقلال پنجاه سال قبل در میادان «مرداکا» به معنی میدان استقلال توسط آقای عبدالرحمن قرائت شد و بریتانیا به شرط آنکه مالایی‌ها چار جنگهای شدید داخلی نشوند به آن‌ها استقلال اعطا کرده است. البته در همان سالهای ابتدایی سنگاپور از مالزی جدا می‌شود.

* در حال حاضر هنوز 170هزار نفر «انسان اولیه» و فاقد هرگونه آموزش شهروندی در جنگلهای حفاظت شده این کشور زندگی می‌کنند.

* فرآیند توسعه در مالزی از 1981 با روی کارآمدن ماهاتیرمحمد به عنوان نخست وزیر آغاز می‌شود. وی درس‌خوانده مالزی و سنگاپور است و پزشک است. نگاه وی به توسعه زیرساختی و بنیادی بود و گام اول را گذر از اقتصاد کشاورزی غالب در مالزی به اقتصاد صنعتی بود.

* تاکید ماهاتیرمحمد بر صنعت بود و صنایع خودروسازی پروتون، شرکت نفتی پتروناس و صنایع مربوط به نوعی نخل روغنی نمونه این رشد است. وی همچنین بر حمل و نقل ریلی و جاده‌ای نیز تاکید داشت و سرمایه‌گذاری‌های زیادی در این حوزه‌ها انجام گرفته است. همچنین به دلیل توجه به مساله آموزش دانشگاههای متعدد بین‌المللی به زبان انگلیسی در این سالها در مالزی ساخته شده است.

*ماهاتیر محمد در هر دوره نخست وزیری‌اش ده هزار نفر را برای ادامه تحصیل به خارج از ملازی فرستاده است که همگی بدون استثنا برای زندگی و فعالیت به مالزی بازگشته‌اند.

* ارتباط بهینه با اقتصادهای مسلط نیز از دیگر نکاتی است که مورد توجه رهبران توسعه‌گرای مالزی بوده است. عضویت فعال در اتحادیه‌های منطقه‌ای مثل آ.سه.آن ازاین جمله است، تا جائیکه تا پیش از رویداد 11 سپتامبر شهروندان مالزی بدون ویزا امکان سفر به اتحادیه اروپایی را داشتند.

* مالزی دارای سه قومیت اصلی است که 95 درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند و به لحاظ هویتی وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت است. وقتی صحبت از ملازی می‌شود همه مالایی هستند و بحث ملت سازی با وجود تنوع قومی و دینی به خوبی پیش رفته است. مالزی دارای سه نژاد مالایی(اغلب مسلمان سنی)، چینی و هندی است، که به ترتیب 45 و 35 و 15 درصد هستند.

* از سال 1997 ماهاتیرمحمد مطرح کرد که چون د رتوسعه صنعتی نتوانسته‌اند به پای کشورهای پیشرفته برسند باید تلاش خود را به سوی این ببرند که از انقلاب اطلاعاتی در دنیا عقب نمانند. برای همین شهرک اطلاعاتی «سایبرجایا» با حضور 250 شرکت بزرگ بین‌المللی ساخته شده است که 2 دانشگاه مولتی‌مدیای معروف و یک دانشکده هنر(و البته 13هزار دانشجو) در این منطقه فعال هستند و به دره سیلیکون مالزی مشهور است.

* ماهاتیرمحمد در سال 2003 با انورابراهیم چهره منتقد دولت خود اختلاف پیدا کرد و او را برکنار کرد. به دنبال این برکناری ال‌گور در یک سخنرانی در همایشی در مالزی در دفاع از دموکراسی به ماهاتیر محمد به شدت تاخت و این سخنرانی به عنوان پایانی بر بیش از بیست سال حضور ماهاتیر در راس قدرت تلقی می‌شود.

* در انتخابات بعدی دکتربداوی به عنوان نخست‌وزیر جدید مالزی برگزیده شد، وی اختلافاتی با ماهاتیرمحمد دارد اما به هر حال مجری برنامه توسعه مالزی مشهور به
 vision 2020 است که در دوره ماهاتیر نوشته شده است. این برنامه اهداف خاصی را برای مالزی در سال 2020 دیده است که این هداف در تمام سازمانهای دولتی و غیره ریز مشخص است و هر اقدامی در چارچوب این چشم‌انداز به پیش می‌رود

* در این برنامه دیده شده است که مالزی باید تا سال 2020 به جمع 17 کشور اول دنیا بپیوندد، درآمد ناخالص ملی‌اش افزایش یابد و جمعیتش از 24 میلیون به 60 تا 70 میلیون برسد(به علت رقابت قومی با همسایگان)

* نظام مطبوعاتی مالزی control democracy است و رسانه‌ها به شدت در مورد مسائلی نظیر امنیت ملی، اهانت به نژادهای مالزی و قومیت و ملیت کنترل می‌شوند.

* دین رسمی اسلام است اما تمام ادیان آزاد هستند و هیپگونه محدودیتی ندارند.

* دکترعبداله بداوی همزمان با بحث گفتگوی تمدنهای خاتمی، بحث «اسلام هداری» را مطرح کرد که به معنای اسلام پیشرفته و برداشت مدرن از اسلام است، که منعی برای ادیان دیگر ایجاد نمی‌کند. البته دولت کلا علمای مذهبی را به بازی نمی‌گیرد و افراطی‌گری مذهبی را برای تمام ادیان موجود به شدت کنترل می‌شود.

* از میان اندیشمندان ایران علامه طباطبایی و شریعتی شناخته شده هستند. همچنین در سالهای ابتدایی استفلال مالزی در جریان یک سفر شاه به شرق آسیا هواپیمای وی در مالزی برای سخوتگیری توقف نموده است و تنها فرح برای دیدار با پادشاه و نخست وزیر مالزی از هواپیما پیاده شده است، به همین سبب در میان مالزیایی‌ها نام فرح محبوب است و زنان زیادی به این نام هستند.

* بانکداری و اقتصاد مالزی اسلامی است و ماهاتیرمحمد در جایی به ایرانی‌های گفته است ما به اندازه شما با آمریکا دشمن هستیم اما شما از شاخ آمریکا آویزان هستید و ما از پستانش!

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 و ساعت 0:55  

به گزارش خبرنگار نوروز از شيراز، ماجرا زمانی اتفاق افتاد که در جريان ادامه طرح موسوم به «امنيت اجتماعی» در خيابان عفيف‌آباد (از مناطق شمال شهر شيراز)، تجمع گسترده‌ای از مردم معترض شکل گرفت که با ماموران و لباس شخصی‌ها درگير شدند. در اين حال، اعضای تحريريه و همکاران روزنامه «تحليل روز» که پنجره دفتر آنها مشرف به محل درگيری‌ها بود، از بالا ماجرا را تماشا می‌کردند. متن کامل خبر

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در سه شنبه یازدهم دی 1386 و ساعت 22:4  

هر چه روزنامه‌نگاران سیاسی کاشته بودند، یک روزنامه‌نگار ورزشی به نام عادل فردوسی‌پور درو کرد. این مخلص کلام اتفاقی است که هفته پیش در برنامه تلویزیونی پربیننده «نود» روی داد و به همه ثابت کرد بر خلاف تعاریف کلاسیک روزنامه‌نگاری، روزنامه‌نگاری ورزشی، هم می‌تواند روزنامه‌نگاری برد-باخت نباشد و تبدیل به یک فرآیند برد-برد شود. روزنامه‌نگاری ورزشی ایران حداقل در چارچوب مجله هفتگی نود و به سردبیری عادل فردوسی‌پور نشانگر این است که روزنامه‌نگاری ورزشی می‌تواند و قابلیت این را دارد که در مورد مسائل ملی و حیثیتی مورد توجه عموم از تعاریف کلاسیک خود بیرون رود و فراتر از طرف‌های درگیر در ماجرا به جای اینکه صفایی فراهانی و یا علی‌آبادی را مشکل اصلی ببیند، آبروی رفته فوتبال ایران را به عنوان مشکل در کانون توجه قراردهد و آنگاه مردان عرصه مدیریت کشور را از همه طرف‌های درگیر پای میز بکشاند و از آن‌ها درباره دعواهایی که به نفع هیچ‌کس نیست، بپرسد.

 برای روزنامه‌نگاران و علاقمندان فوتبال دوشنبه شب این هفته شب به یادماندنی‌ای بود، چرا که نه صفائی‌فراهانی به آسودگی دربرابر پرسشهای حساب‌شده مجری برنامه نشست و نه علی‌آبادی توانست به کمک دو تن از نزدیکان خود از رو شدن بازی‌های پشت‌پرده‌اش جان سالم به در ببرد. در حقیقت فردوسی‌پور وجه دیگری از قدرت خود را در قالب روزنامه‌نگاری تحقیقی به نمایش گذاشت آنجاکه مصاحبه‌ها و گفتارهای پیشین هر دو طرف با سند ومدرک به رخ کشید و جواب خواستک اگر صفایی با انبوهی از نامه و دستورجلسه و حرف نگفته و البته با وساطت مدیر شبکه سه توانست وارد استودیوی نود شود و اگر علی‌آبادی موبایل به دست دو تن از نزدیکانش را هدایت می‌کرد تا به نوبت با صفایی مجادله کنند و حقانیت سازمان تربیت بدنی را بر کرسی بنشانند، مجهزتر از همه فردوسی‌پور و تیم خوشفکرش بودند که کاملا بر اساس منافع فوتبال ایران با انبوهی از پرسش، سند و حرف دل مخاطب به میان آمدند و پس از یک ماراتن بدون محدودیت زمانی، که وجه ممیزه دیگر این نمایش تکثرگرایی بود، چندصدهزار بیننده عادی را راضی به رختخواب فرستادند: حرفی نگفته نمانده بود.

 از  فردای همان‌روز البته حملات دولتی‌ها شروع شد، چرا که نه تنها بازی را در افکارعمومی از دست رفته می‌دیدند بلکه از سوی دیگر فرد پیروز نه نماینده فیفا و رئیس اسبق فدراسیون، بلکه يک چهره سرشناس سیاسی از جبهه مشارکت می‌دانستند که به سیاق مدیران کارکشته تکنوکرات به زیبایی و مهارت بسیاری از شبهات را پاسخ گفته بود و با لبخند و پیروزمندانه از استودیوی شبکه خارج شده بود. صفایی پس از سخنان رئیس‌جمهور درباره رعایت نکردن مصالح ملی از سوی برخی افراد که تلویحا به او و سایراعضای کمیته انتقالی که از سوی فیفا انتخاب شده بودند نسبت داده شد، از بی‌عدالتی در سیما و اینکه حرف راست به رئیس‌جمهور زده نشده است گلایه کرده بود. از سوی دیگر علی‌آبادی هم فردای آن روز گفت با سنگ‌اندازان ورزش برخورد می‌شود و برنامه نود را به صلاح فوتبال ندانسته بود. ادعاهایی که در اذهان فوتبال‌دوستان معنی روشنی داشت: رئیس بازی را پیش همه باخته است. از فردای آن شب پرداستان فشارها بر شبکه برای روی انتن رفتن صفایی فراهانی که با تحقیر سازمان ورزش هم همسو شد افزایش یافت تا جائیکه شایعه نیامدن فردوسی‌پور برای مدتی به برنامه نود هم در شهر پیچید. صرف‌نظر از اینکه چنین اتفاقی دور از ذهن است، اما نسیم ملایم چندصدایی و تگثرگرایی دست‌کم در این برنامه تلویزیون به خوبی وزیدن گرفته است، اگر لرزه بر اندام کسی نیاندازد.

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در یکشنبه نهم دی 1386 و ساعت 1:41  

عمادالدين باقي به دليل مساعد نبودن حال عمومي،به بيمارستان منتقل شد، ایسنا

مديركل زندان‌هاي استان تهران با تاييد خبر انتقال عمادالدين باقي به بيمارستان، گفت كه وي امشب به زندان بازمي‌گردد. سهراب سليماني به خبرنگار ايسنا گفت: حال عمومي باقي مساعد نبود و وي به يكي از بيمارستان‌هاي تهران منتقل شده است. وي هم‌چنين يادآور شد كه عمادالدين باقي امشب به زندان بازخواهد گشت. همسر عمادالدين باقي كه قرار بود امروز با وي ملاقات كند، با بيان اين‌كه ظاهرا حال همسرش مناسب نيست، به ايسنا گفته بود كه عمادالدين باقي از زندان اوين به يكي از بيمارستان‌هاي تهران منتقل شده است.

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در پنجشنبه ششم دی 1386 و ساعت 1:38  

برای اولین بار به یک بازی دعوت شدم، مشهور به بازی یلدا؛ مهدی پرسیده است این روزها از چه چیزی خوشتان می آید و پنج نفری را هم دعوت کرده است، از جمله من. با این وجود که این روزها چیز زیادی برای خوشی ندارم و عموما هم در این جور بازیها شرکت نمی کنم، اما نگاهی کردم به دوروبرم و چند چیز که اخیرا ازشان لذت برده ام را لیست کردم:

1. این هفته قبلی سالگرد ازدواجم بود، مهمترین اتفاقی که همیشه مرا خوشحال میکند یاد این نکته است که زندگی خوبی دارم

2.خبر تبرئه سه دانشجوی امیرکبیر بعد از هشت ماه

3. اخیرا داشتم رمان تنگسیر را ورق میزدم یاد شخصیت «ابول گنده رجب» افتادم. خیلی کاراکتر جالب و مفرحی هست و خیلی هم تمثیل بیرونی دارد و من همیشه از این همه جذابیت قلم چوبک در این رمان لذت میبرم.

4. خبر عوض شدن رئیس گروه ارتباطات علامه هم خبر خوبی است که این روزها حال و هوای همه رو عوض کرده، از جمله بنده

5. یکی از عادتهای این روزهایم این شده است که بروم اتاق دکتر خانیکی چند دقیقه ای با استاد حرف بزنیم و بعد ایشان با روی خندان در کشوری جادویی را بگشایند و از انواع چای و قهوه فوری موجود یکی را تعارف کنند. واقعا هر روز نوشیدنی متفاوتی میخوریم و خیلی لذت بخش است؛ چای دارچین، چای نعناع، چای ال.گری و انواع قهوه فوری و ...

6. وقتی در این فقر توجه به مسائل اجتماعی و مذهبی، یک روز ابوذر زنگ میزنه و میگه که برای دعای روی عرفه دکتر مهدوی و حسام الدین سراج رو دعوت کرده؛ میخوام از خوشحالی بال دربیارم.

7. یکی از سرگرمیهای این ترم هم این بود که وقتی مهدی جلیلی دیر میرسه سرکلاس دکتر خانیکی بهش بخندیم؛آقا مهدی دستت دردنکنه

دعوتیهای بنده: ابوذر حمید احسان بنفشه نفیسه

|+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در شنبه یکم دی 1386 و ساعت 2:8  

  RSS