هر چه روزنامهنگاران سیاسی کاشته بودند، یک روزنامهنگار
ورزشی به نام عادل فردوسیپور درو کرد. این مخلص کلام اتفاقی است که هفته پیش در
برنامه تلویزیونی پربیننده «نود» روی داد و به همه ثابت کرد بر خلاف تعاریف کلاسیک
روزنامهنگاری، روزنامهنگاری ورزشی، هم میتواند روزنامهنگاری برد-باخت نباشد و
تبدیل به یک فرآیند برد-برد شود. روزنامهنگاری ورزشی ایران حداقل در چارچوب مجله
هفتگی نود و به سردبیری عادل فردوسیپور نشانگر این است که روزنامهنگاری ورزشی میتواند
و قابلیت این را دارد که در مورد مسائل ملی و حیثیتی مورد توجه عموم از تعاریف کلاسیک
خود بیرون رود و فراتر از طرفهای درگیر در ماجرا به جای اینکه صفایی فراهانی و یا
علیآبادی را مشکل اصلی ببیند، آبروی رفته فوتبال ایران را به عنوان مشکل در کانون
توجه قراردهد و آنگاه مردان عرصه مدیریت کشور را از همه طرفهای درگیر پای میز
بکشاند و از آنها درباره دعواهایی که به نفع هیچکس نیست، بپرسد.
برای روزنامهنگاران و علاقمندان فوتبال دوشنبه شب
این هفته شب به یادماندنیای بود، چرا که نه صفائیفراهانی به آسودگی دربرابر پرسشهای
حسابشده مجری برنامه نشست و نه علیآبادی توانست به کمک دو تن از نزدیکان خود از
رو شدن بازیهای پشتپردهاش جان سالم به در ببرد. در حقیقت فردوسیپور وجه دیگری
از قدرت خود را در قالب روزنامهنگاری تحقیقی به نمایش گذاشت آنجاکه مصاحبهها و
گفتارهای پیشین هر دو طرف با سند ومدرک به رخ کشید و جواب خواستک اگر صفایی با
انبوهی از نامه و دستورجلسه و حرف نگفته و البته با وساطت مدیر شبکه سه توانست
وارد استودیوی نود شود و اگر علیآبادی موبایل به دست دو تن از نزدیکانش را هدایت میکرد
تا به نوبت با صفایی مجادله کنند و حقانیت سازمان تربیت بدنی را بر کرسی بنشانند،
مجهزتر از همه فردوسیپور و تیم خوشفکرش بودند که کاملا بر اساس منافع فوتبال
ایران با انبوهی از پرسش، سند و حرف دل مخاطب به میان آمدند و پس از یک ماراتن
بدون محدودیت زمانی، که وجه ممیزه دیگر این نمایش تکثرگرایی بود، چندصدهزار بیننده
عادی را راضی به رختخواب فرستادند: حرفی نگفته نمانده بود.
از فردای
همانروز البته حملات دولتیها شروع شد، چرا که نه تنها بازی را در افکارعمومی از
دست رفته میدیدند بلکه از سوی دیگر فرد پیروز نه نماینده فیفا و رئیس اسبق
فدراسیون، بلکه يک چهره سرشناس سیاسی از جبهه مشارکت میدانستند که به سیاق مدیران
کارکشته تکنوکرات به زیبایی و مهارت بسیاری از شبهات را پاسخ گفته بود و با لبخند
و پیروزمندانه از استودیوی شبکه خارج شده بود. صفایی پس از سخنان رئیسجمهور
درباره رعایت نکردن مصالح ملی از سوی برخی افراد که تلویحا به او و سایراعضای
کمیته انتقالی که از سوی فیفا انتخاب شده بودند نسبت داده شد، از بیعدالتی در
سیما و اینکه حرف راست به رئیسجمهور زده نشده است گلایه کرده بود. از سوی دیگر
علیآبادی هم فردای آن روز گفت با سنگاندازان ورزش برخورد میشود و برنامه نود را
به صلاح فوتبال ندانسته بود. ادعاهایی که در اذهان فوتبالدوستان معنی روشنی داشت:
رئیس بازی را پیش همه باخته است. از فردای آن شب پرداستان فشارها بر شبکه برای روی
انتن رفتن صفایی فراهانی که با تحقیر سازمان ورزش هم همسو شد افزایش یافت تا
جائیکه شایعه نیامدن فردوسیپور برای مدتی به برنامه نود هم در شهر پیچید. صرفنظر
از اینکه چنین اتفاقی دور از ذهن است، اما نسیم ملایم چندصدایی و تگثرگرایی دستکم
در این برنامه تلویزیون به خوبی وزیدن گرفته است، اگر لرزه بر اندام کسی نیاندازد.
|
+| نوشته شده توسط پدرام الوندي در یکشنبه نهم دی 1386 و ساعت 1:41
